Het verhaal van
Inmiddels heb ik bijna mijn vierde jaar als wedstrijdroeier voor de G.S.R. Aegir eropzitten. Het wedstrijdroeien heeft mij ontzettend veel gebracht, meer dan ik in een beperkt aantal woorden kan omschrijven. De onbreekbare band die je opbouwt met je wedstrijdploeg is goud waard, het zijn mensen die voor jou door het vuur zullen gaan en andersom. Daarbij komt het verslavende effect: de dopamine kick van een nieuw PR op een 2km-test, je eerste blik, die race waar je in de eindsprint net voorbij je tegenstander schuift, het pakt je vast en laat je niet meer los, je wilt meer.
Alleen betekent meer willen ook meer investeren, 12 trainingen iedere week met het doel om steeds weer iets beter te worden. Het vergt wat discipline, om dit naast je studie te doen, maar ik ben er van overtuigd dat iedereen dit in zich heeft, juist omdat het routine bouwt en je werkt aan een duidelijk doel: grenzen verleggen.
Het roeien heeft mij naar veel bijzondere plekken op de wereld gebracht die ik anders nooit had gezien of gekend. Trainingskampen op de Douro in Portugal, een van de oudste roeiwedstrijden ter wereld, starten in Henley on Thames en hopelijk deze zomer, het studenten WK in Canada.
Toch kwam in maart dit jaar voor mij persoonlijk het allermooiste moment, Aegir vertegenwoordigen in de Oude Vier op de Varsity. Het is niet te omschrijven hoe bizar deze race is. Het contrast tussen de stilte bij de start en het alleene, maar zeker niet eenzame gevoel met de befaamde geluidsmuur in het laatste deel is iets ontastbaars. Het gevoel dat je tijdens zo’n wedstrijd als roeier hebt is onbeschrijvelijk, er zijn weinig dingen die daarbij in de buurt komen.
